Ks. dr hab.Marek Karczewski, profesor UWM, komentarz do witraża „Spotkanie Jezusa z Samarytanką”

Przedstawione na witrażu spotkanie z Sychar zostało opisane jedynie w Ewangelii według św. Jana (4,1-42). Jest jeden z najpiękniejszych tekstów ewangelicznych. Przy studni Jakuba Jezus podjął dialog z Samarytanką. Nie znamy jej imienia. Jednak czytając opowiadanie biblijne może sporo powiedzieć na temat jej temperamentu, przekonań i oczekiwań. Dowiadujemy się także trochę na temat jest życia osobistego. Chociaż byli bezpośrednimi sąsiadami, co najmniej od VI w. przed Chr. Samarytanie byli skłóceni z Żydami. Żydzi uważali ich przede wszystkim za  heretyków, grupę pokrętnie wierzących, niedouczonych i błądzących w wierze. Samarytanie byli po prostu gorsi. Wiedzieli oni o poczuciu wyższości wyznawców oficjalnego judaizmu. Czytając relację ewangeliczną możemy zauważyć jak bezimienna Samarytanka początkowo polemizuje z Jezusem. Rychło jednak przekonuje się, że ma do czynienia z Kimś wyjątkowym. Umieszczony na witrażu tekst zawiera fragment z wypowiedzi Jezusa przy studni (por. J 4,13-14): „Każdy, kto pije tę wodę będzie znów pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, która Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”. W kontekście Ewangelii według św. Jana woda żywa jest symbolem o wielkiej wadze. Wskazuje ona na ożywcze działanie Ducha Świętego, żywego i prawdziwego Boga. Jest to woda, która nasyca ostateczne pragnienie człowieka. Kto wierzy z Jezusa Syna Bożego może tej żywej wody Ducha doświadczyć tu i teraz. Spotkanie z Jezusem jest jak czerpanie niosącej życie świeżej wody. Jezus wskazuje także, że ci, którzy doświadczyli „wody żywej” sami stają się jej źródłem dla innych. Doświadczyła tego Samarytanka, która przeżyła wewnętrzną przemianę. Od postawy nieufności i niechęci wobec Jezusa przeszła na drugi biegun. Stała się Jego apostołką dając świadectwo o Nim we własnym miasteczku.

                Autorzy witraża przedstawili scenę spotkania Jezusa z Samarytanką w sposób bardzo wymowny. Między Jezusem i kobietą toczy się  dialog. Jest to moment, w którym padły cytowane słowa Jezusa. Na twarzy Samarytanki nie widać już nieufności, ale gotowość do rozmowy. Istotna jest symbolika dłoni i postaw ciała. Patrząc od dołu witraża widzimy jak kobieta jedną ręką trzyma dzban. Drugą wskazuje na Jezusa. Postawa siedząca wyraża spokój. Jednak Samarytanka siedzi na ziemi. Jezus siedzi na studni. Jest jakby związany z jej dziejami i starotestamentową historią patriarchy Jakuba.  Jedną ręką wskazuje na studnię. Druga jest uniesiona w geście nauczania. Jej tło tworzą tryskające fontanny wody życia. Kolor złoty nawiązuje do Bożych planów i Bożego działania. Liczne  odcienie zieleni szaty Samarytanki sprawiają, że wyróżnia się ona na tle całego witraża. Kolor jasnozielony zdaje się nawiązywać do rodzącej się w kobiecie wiary. W tradycji Kościoła jest to kolor nadziei. Z dialogu przy studni wiemy, że jej życie osobiste było skomplikowane. Nie przeszkodziło to Jezusowi, by uczynić z niej chrześcijankę. Dla Niego każdy człowiek jest cenny.

                 Witraż spotkania przy studni zaprasza nas do głębszej refleksji na temat naszej relacji z Jezusem. Najważniejsze jest by być przy Nim i podjąć dialog. Słowo Jezusa daje nam nadzieję i może uczynić z nas jej źródła.

Fundatorzy  witraża :   Marzena  i  Grzegorz  Lewandowscy