Ks. dr hab.Marek Karczewski, profesor UWM, komentarz do witraża „Mojżesz”

Przedstawiona na witrażu scena stanowi ilustrację epizodu ze szlaku wędrówki Izraela z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Po cudownym wyprowadzeniu z niewoli faraona i przejściu przez Morze Czerwone Mojżesz prowadził Naród Wybrany dalej w kierunku góry Synaj. Jednak rychło po uwolnieniu z niewoli dawni niewolnicy zaczęli okazywać zniecierpliwienie i niezadowolenie.  Zaraz po przejściu przez morze brakowało słodkiej wody. W Mara Bóg oczyścił wody z goryczy (Wj 15,23-25). W Elim Izraelici mieli do dyspozycji dwanaście źródeł wody (Wj 15,27). Na pustyni Sin lud szemrał z powodu głodu narzekając na swój los. Bóg zatroszczył się o Izraela żywiąc go przepiórkami i manną (Wj 16,12).  Idąc dalej, w Refidim ludzie zaczęli znowu narzekać na brak wody. Sytuacja była bardzo napięta. Rozgorzała kłótnia Izraelitów z Mojżeszem. Zaczęli oni wątpić,  czy naprawdę Bóg jest nimi. Czy wyprowadzenie z niewoli było rzeczywiście dziełem Boga? Wówczas, wyprowadzając wodę ze skały Bóg po raz kolejny uczynił cud. Miejsce to nazwano Massa  – „kuszenie, wystawianie na próbę” i Meriba – „kłótnia” (Wj 17,7; por. Lb 20,1-13; Pwt 33,8; Ps 106,32). Obie nazwy zapadły głęboko w pamięć biblijnego Izraela przywołując przewrotny charakter ludu, jego niewdzięczność i ostentacyjne odrzucenie żywego Boga. Lekarstwem na powracające ciągle momenty niewiary i zdrady przykazań Bożych miała być pamięć o nieustannej wierności Boga i cudach, które czynił dla Izraela. W interpretacji św. Pawła Apostoła, skała, z której Mojżesz wyprowadził wodę oznacza Chrystusa (1 Kor 10,4). 

Od czasów starożytności chrześcijańskiej biblijna historia Wyjścia z niewoli egipskiej i czterdziestoletniego marszu Izraela do obiecanej patriarchom  ziemi Kanaan była odczytywana jako metafora powołania i życia chrześcijańskiego. Bywa ono podobne do niespokojnej  wędrówki Izraela. Po chwili euforii pojawia się zwątpienie. Człowiek buntuje się przeciw swojemu Zbawcy. Bóg jednak wytrwale prowadzi go i oczyszcza. Cel stanowi Ziemia Obiecana – symboliczny  obraz wiecznej Ojczyzny. W tej drodze Chrystus prowadzi nas. Chroni, karmi, gasi pragnienie.

                Drugi z witraży dedykowanych wydarzeniom ze Starego Testamentu zawiera obraz cudu ugaszenia pragnienia. Nic nie świadczy o dramatycznych okolicznościach, które towarzyszyły wyprowadzeniu wody ze skały w Massa i Meriba. Sytuacja się uspokoiła. Bóg działa. Jego dłoń wskazuje wyraźnie, woda wypłynęła ze skały na Jego rozkaz. Kolor czerwony łączy rzeczywistość Boga z Mojżeszem. Jest on wybrańcem Boga. Jego przedstawicielem przed ludem i reprezentantem Izraela przed Bogiem. Jego rola nie jest łatwa. Mojżesz jest sprawcą cudu. W jednej dłoni trzyma laskę, którą kiedyś rozdzielił Morze Czerwone. Teraz na słowo Boga wyprowadza wodę ze skały. Drugą dłonią uspokaja spragnionych. W postawach obecnych na witrażu Izraelitów widać ukojenie. Niektórzy usiłują napełnić swoje naczynia. Większość jednak jest spokojna, Brak wody już nam nie dokuczy. Możemy przetrwać w czasie uciążliwej  wędrówki przez pustynię.

                Uniwersalne przesłanie witraża wiąże się z doświadczeniem naszej osobistej wiary. Jej częścią jest doświadczenie pustyni. Dość łatwo zapominamy o Bogu.  Nierzadko towarzyszy nam zwątpienie. Jak żyć skoro pustynia zdaje się nie mieć końca? Brakuje sił. Liczne miraże prowokują do zmiany kierunku marszu. Jak wytrwać w wierze? Scena witrażowa wskazuje na wodę, którą daje sam Bóg. Jest pewne, że nie porzuci nas i pomoże przetrwać momenty słabości.

Fundatorzy  witraża : Fundacja parafia